Het weekend van … Rem de Hair

Het is al weer twee weken geleden dat de ronde van Twente voor de nieuwelingen en junioren is verreden, en uiteraard stonden bij beide categorieën onze renners aan de start om een zo goed mogelijke uitslag te rijden. Één van die renners is Rem de Hair, junior, dit was zijn eerste echte klassieker bij de junioren. Hier komt het verslag van Rem:

Op zaterdag 7 Juli stond de ronde van Twente op de planning, de langste klassieker van het jaar, namelijk 135km. Het parcours was erg bochtig, had klimmetjes, klinkers en redelijk wat wind waardoor het zeer waarschijnlijk was dat het een zware wedstrijd zou gaan worden. Verder stond er een groot peloton van 140 man aan de start die allemaal maar al te graag goed voorin wilden zitten, dat bleek uit de eerste valpartij die tijdens de neutralisatie, vlak na het startschot al plaatsvond.

Goed, de wedstrijd was van start en het ging direct van dik hout. Het werd direct flink op de kant gezet en het tempo ging direct hard omhoog, totdat na 4,7km een grote valpartij gebeurde, er was een versmalling bij een bruggetje waardoor mensen tegen elkaar aan botsten en zo een valpartij kon ontstaan. De koers werd stil gelegd omdat er mensen moesten worden verzorgd. Na 5/10 minuten wachten mochten we de koers weer hervatten en begon de koers nu eigenlijk echt. De eerste grote ronde (35km) was het tempo erg hoog, het constant op de kant rijden en de klimmetjes die in het parcours zaten maakten het extra zwaar. Gelukkig viel het na de eerste ronde even stil waarin iedereen even meer kon drinken en eventueel kon eten, wat niet lang duurde omdat er weer aangevallen werd en het tempo weer opgeschroefd werd.

De tweede grote ronde was het tempo lager dan in de eerste ronde wat wel erg fijn was aangezien iedereen zo veel moeite had met die snelle eerste ronde. Wat het wel extra zwaar maakte waren de 2 klimmetjes die in het parcours zaten. Bovenaan de klimmetjes waren punten te verdienen waardoor het tempo vaak tijdens het klimmen hard opgeschroefd werd en wat het lastig maakte om aan de klampen. Ook waren de klinkers in het parcours niet erg comfortabel om over te rijden, ze lagen er schots en scheef in waardoor het echt voelde alsof je over een trilplaat reed. In de derde ronde was er een kopgroep ontsnapt met ongeveer 10 man die allemaal goed konden fietsen en weg konden blijven van het peloton. Na de derde grote ronde kwamen er nog 3 kleine rondjes van 7km. Ik had in de derde grote ronde super veel kramp gehad dus was extreem blij toen we aan de 3 kleine rondjes mochten beginnen omdat het betekende dat we er bijna waren. De eerste twee rondjes van de kleine rondjes gingen niet extreem hard, er werd wel doorgereden maar niet zo hard dat de kramp er weer in kon schieten.

De laatste ronde ging in en het viel een beetje stil, iedereen begon een beetje te pokeren, hier en daar een aanval en je kon dus goed merken dat de finish eraan zat te komen. Ik voelde me in de laatste ronde wel weer redelijk fris en dacht dat ik wel redelijk van de kramp afgekomen was dus ik ging mee met een aantal aanvallen die helaas niet tot een voorsprong leidde. In de laatste kilometer werd het al gauw duidelijk dat het aan zou komen op een sprint in het peloton. Het tempo werd daardoor erg hard opgeschroefd en ik voelde de kramp weer opkomen. Na de laatste bocht voor de finish was er nog ongeveer 200m te gaan naar de meet, ik kreeg alleen in die bocht zo veel kramp dat ik niet meer mee kon sprinten in het peloton en dus als 60e over de meet kwam. In totaal hebben maar 70 man van de 140 deze klassieker uitgereden. Het is dus een behoorlijk slagveld geweest. Zo is de ronde van Twente op zijn eind gekomen en ben ik erg blij dat ik deze klassieker wel heb kunnen volbrengen.

Foto: Gabri Rijsdijk

Reageren is niet mogelijk